Jacob ter Veldhuis in New York
15 januari 2008Geobsedeerd door Amerikaanse cultuur
"Een mooie mijlpaal, weer een stap verder." Over zijn minifestival in New York is componist Jacob ter Veldhuis zeker niet ontevreden. Begin mei 2007 klonk in het Whitney Museum at Altria, hartje Manhattan, drie avonden lang alleen muziek van deze door de Amerikaanse cultuur gefascineerde Nederlander. Een mooie gelegenheid om ook een fonkelnieuwe uitgave met zes cd's en twee dvd's vol hoogtepunten te presenteren. Jammer dat de zaal zo galmde, dat het videoscherm van huiskamerformaat was. Maar het doel werd bereikt: exposure. Flink veel publiek bij de concerten, een radioprogramma van twee uur, uitzendingen van muziek van de nieuwe cd's, een riante aankondiging in Time Out, goede recensies in onder meer de New York Times. En meer - dat alles maakt een tegenvaller nu en dan weer ruimschoots goed. >>>
meetings en festivals in Europa
15 januari 2008Improviseren in de etalage
De Dutch Jazz Connection helpt Nederlandse jazzmusici een handje bij het veroveren van het buitenland, want al te vaak bewegen muzikanten en professionals rakelings langs elkaar. Als Nederlandse musici spelen zijn programmeurs uit het buitenland gewoonlijk niet in de buurt, als zij er wel zijn staan de Nederlandse musici nu net niet op het podium. Programmeurs en artistiek directeuren van buitenlandse podia en festivals, veelal lid van het Europe Jazz Network, komen voor vergaderingen graag bijeen tijdens elkaars evenementen om zich in een moeite door te informeren over de muzikale stand van zaken. Waarom dan niet het vergaderen combineren met een uitvoerige, aantrekkelijke presentatie van de beste, interessantste jazz van Nederlandse bodem? Waarbij behalve de EJN-leden zoveel mogelijk andere belangrijke buitenlandse gasten aanwezig zijn? De mensen van de Dutch Jazz Connection vroegen het zich niet lang af, en organiseerden in 1998 de eerste Dutch Jazz Meeting. >>>
Sofia Muziekweken 2007
15 januari 2008Kom naar de muziek luisteren, niet om de ster te zien
Op de helblauw gesausde achtergevel van het Nationaal Museum voor Natuurlijke Historie te Sofia staat in wit en donkerblauw, in grote en kleine letters geschreven: "Zoals de koelte ’s nachts langs lelies, en langs rozen", en de rest van Jan Hanlo's gedicht Zo meen ik dat ook jij bent. Het doet een warme, speciale band met Bulgarije vermoeden, maar Nederlands is niet de enige vreemde taal op Bulgaarse muren. Vooruitlopend op de toetreding tot de Europese Unie adopteerden negen lidstaten een muur in Sofia, om daarop een gedicht in de eigen landstaal te tonen. Nederland, bedenker van het project, realiseerde in 2004 als eerste dit idee op een prominente plaats in het oude centrum van de stad. Nu Bulgarije sinds 1 januari 2007 bij de EU hoort, haalt Nederland de banden verder aan met een hele reeks culturele activiteiten. >>>
Stadsgeluiden - muzieklessen binnen en buiten
31 maart 2003Zoek de één
‘Hartstikke goed jongens’, prijst Bob Driessen ook meisje Amina die strak en hard de vaasvormige trommel darbuka geselt. Zij en drie jongens hebben de ritmes ingestudeerd die straks moeten samengaan met opgenomen en bewerkte geluiden, waaronder ‘omgekeerde heipalen’ - het achterstevoren weergegeven geluiden van een heimachine. Tatatám gaat het, niet helemaal spatgelijk. Drie klappen gelijk slaan blijkt nog zo simpel niet, maar als het lukt geeft het iedereen een kick, meester Driessen incluis. >>>
Stadsgeluiden - leerlingenpresentaties
31 maart 2003Mooie voorstelling, leerzaam traject
Eindpresentaties zijn niet altijd maatgevend voor wat een leerling heeft meegenomen tijdens het traject, heet het in onderwijsjargon. Niettemin voorzag de planning van het Stadsgeluiden-project in een slotvoorstelling op elk van de vijf deelnemende scholen. Het was de bedoeling de ingestudeerde muziek, de stadsgeluidencompositie, enig acteren, en een video-montage van de gefilmde workshops en repetities te combineren tot een aantrekkelijke voorstelling voor schoolgenoten, leraren en andere genodigden. Het werden uiteindelijk vier voorstellingen, door de perikelen op de Timorplein-school is het daar nooit tot een presentatie gekomen. De overige pakten heel verschillend uit.
>>>
Muziek in Bali
15 augustus 2000Zoete pies en zoute pies
Bali is een eiland apart. De overtocht op een roestige, ferry-boot vanaf het zuidelijkste puntje van Java over de smalle zeestraat duurt nog geen uur. In drie kwartier vliegt Garuda Airlines van Jakarta naar de Balinese hoofdstad Denpasar. Maar toen in mei Jakarta brandde bleef het rustig in Denpasar. En terwijl het prestigieuze jaarlijkse kunstfestival in Yogyakarta ditmaal moest worden afgelast, ging de twintigste aflevering van het vierweekse Bali Arts Festival in Denpasar op 14 juni gewoon van start. >>>
Shruti Sadolikar - muziektheater uit Maharashtra
15 januari 1999De nectar van het geluk
In Bombay spelen klassieke muziek en kwaliteitstheater zich niet zelden af in droevig stemmende gebouwen. Een deel van het trapportaal dat de muziekstudio’s van All India Radio verbindt is geplaveid met vogelpoep. Voorstellingen en concerten vinden plaats in zalen vol knerpende stoelen bekleed met sleetse pluche. Maar zelfs het kale tl-licht in de zaal van de Muziek en Kunst Academie doet de zeggingskracht van een gloedvol theaterstuk niet verbleken. De oude Indiase kunsten kunnen wel een stootje verdragen. >>>
P'ansori-zangeres Yun Cho Park
20 februari 1996In Korea wenen de vogels
Een p'ansori-opera drijft op pure verbeeldingskracht; een waaier en bloedstollende zang, soepele suggestieve bewegingen en een begeleidende drummer, dat is alles wat de solo zanger-acteur ter beschikking heeft om het plot geloofwaardig te maken, om de personages tot leven te wekken. De solist laat met dezelfde overtuigingskracht een beekje kabbelen als een vulkaan ronken en slaat met een knikje in de stem onverhoeds een hevige emotie los. Zangeres Yun Cho Park beheerst die kunst tot in de puntjes. `Ik heb ooit opgetreden met een flamencogitarist, dat combineerde perfect', stelt ze de argeloze luisteraar gerust. `P'ansori en flamenco, er is geen verschil. Beide zijn vurig en beminnelijk, lichtvoetig en aangrijpend tegelijk. De zeggingskracht komt vanuit dezelfde innerlijke diepte.' >>>
Womex 1994, Berlijn
15 oktober 1994Wereldmuziek te koop
Salif Keita komt voorlopig niet meer naar Duitsland. Maar noch de raddraaiers die huizen van allochtone Duitsers in brand steken, noch de rechtse stemmen die vreemdelingenhaat aanwakkeren zijn op zichzelf reden voor de beroemdste zanger van Mali om Duitsland voorlopig te mijden. Het is de houding van de overheid die hem stoort, het bevoegd gezag zou onvoldoende ingrijpen. Niet aardig van Keita tegenover al die festivalmakers en podiumprogrammeurs in Europa die juist gekleurde musici uit Afrika, Latijns Amerika en Azië presenteren met de bedoeling soms expliciet, meestal impliciet begrip, kennis en waardering te bevorderen voor de gekleurde medemens. >>>